Afscheid van de Molenberg, de Toegift

Vijftig jaar cultuur, muziek en onvergetelijke momenten in Delfzijl

Met een knipoog naar de aanstaande sloop nam Theater De Molenberg zaterdagavond feestelijk afscheid tijdens de slotavond ‘De Toegift’. Alle bezoekers ontvingen bij binnenkomst een bouwhelm — voor de veiligheid, zoals het theater het zelf omschreef. Het programma bestond uit een concert van de Eemsmond Big Band en een veiling van bijzondere theaterspullen, geleid door veilingmeester Bert Visscher en Marieke Klooster. Onder de hamer gingen onder andere theaterstoelen, lampen, een grote pan, klok, posters en een wc-bril. De opbrengst gaat naar de inrichting van de tijdelijke huisvesting in de Sikkel.

Meer dan 2500 voorstellingen in vijftig jaar

In vijftig seizoenen werden maar liefst 2.600 professionele voorstellingen geprogrammeerd, gemiddeld 52 per seizoen. Grote namen uit de Nederlandse entertainmentwereld vonden de weg naar theater de Molenberg in Delfzijl: van Fons Jansen en André van Duin tot Paul de Leeuw, Herman Finkers, Brigitte Kaandorp, Hans Teeuwen, Jochem Myjer en André Rieu. De diversiteit aan optredens maakte het theater tot een bruisend centrum voor cultuur en ontmoeting in de regio.

Terugkijken met de directeur

Theater directeur Wever nam het publiek mee in een reeks hilarische anekdotes uit vijftig jaar theater. Zo herinnerde hij zich een zondagmiddagconcert waarbij de artiesten maar niet opdaagden. Na een bezorgd telefoontje vroeg Wever waar ze bleven. “We kunnen het niet vinden,” klonk het aan de andere kant van de lijn. “Hoezo niet?” reageerde Wever. “Het theater staat midden in Delfzijl!” Waarop de artiest droogjes antwoordde: “Delfzijl? Wij staan in Delft-Zuid.” De artiesten kwamen die dag niet meer opdagen.

Hij blikte ook terug op de legendarische directeur Leo Kieviet, die in het seizoen 1978-1979 landelijk alle records brak met een zaalvulling van 100% het hele seizoen lang. “Dat bestaat niet,” aldus Wever. De oplossing bleek simpel: Kieviet had stoelen uit de zaal gehaald. Met minder stoelen was de zaal altijd uitverkocht. Een staaltje Groningse nuchterheid, waar menig theaterdirecteur nog iets van kan leren.

De meest memorabele anekdote betrof Jochem Myjer. Bij een eerdere gezamenlijk etentje had Myjer trots verteld te zijn gestopt met roken. In de pauze van zijn uitverkochte voorstelling gingen plotseling alle alarmen af. Vijfhonderd bezoekers keken elkaar vragend aan. Wever volgde het brandprotocol, liep naar kleedkamer één en opende de deur. Daar stond Jochem Myjer — volkomen ontspannen, recht onder de rookmelder — met een sigaret in de hand. Dat leverde niet alleen op het podium, maar ook daarbuiten vuurwerk op.

Het einde van een tijdperk, de start van een nieuwe toekomst

Aan het eind van de avond werden de theaterdoeken voor de laatste keer gesloten en kon het publiek nog een drankje doen in de foyer. Met een gevoel van weemoed, maar vooral dankbaarheid, werd zo een periode van vijftig jaar afgesloten. Toch blijft de geest van De Molenberg voortleven, want het theatergezelschap en haar bezoekers kijken uit naar de tijdelijke locatie in de Sikkel en naar een toekomst vol nieuwe verhalen. Want zoals ze in Delfzijl zeggen: het doek mag dan wel gevallen zijn, de show gaat altijd door.