Het huis van Jeroen de Rooy en Emma Koers bestaat alleen nog in de herinnering

MIDDELSTUM – Het eigen huis dat Jeroen de Rooy (35) en Emma Koers (30) bezitten in Middelstum voelt niet meer als thuis. Sinds het stel eigenaar werd van de woning in de zomer van 2024 werd het eerste hoofdstuk geschreven van een slepende kwestie als gevolg van bevingsschade. Invloed op de ontwikkeling van hun dossier hebben ze niet, want dat zijn ze zo langzamerhand volledig kwijtgeraakt.

Blijdschap en verdriet liggen dichtbij elkaar in Middelstum waar het gezin met twee jonge kinderen hard werkt aan de toekomst onder de aanhoudende schaduwkant van het proces waar ze onbedoeld in terechtkwamen. De Rooy kocht het huis waarin hij werd geboren van zijn ouders met de intentie om er te wonen en zijn bedrijfsactiviteiten te ontplooien. Van wonen komt vooralsnog weinig terecht, omdat de opeenvolgende rapporten elkaar op het gebied van veiligheid voortdurend tegenspreken. Waar de woning in een ver verleden total loss werd verklaard, valt er in één van de laatste rapporten te lezen dat er prima kan worden gewoond.

Wisselwoning

Het huis was tot een jaar geleden eigendom van de ouders van De Rooy die in 2010 voor het eerst een schademelding indienden en door de jaren heen hemel en aarde bewogen om de onderste steen boven te krijgen. Een druppel op de gloeiende plaat was het resultaat voor de ouders na jarenlang touwtrekken en verre van toereikend om het huis in volle glorie te herstellen. Er moet veel gebeuren aan de Pompsterweg 5, maar je kunt er tegenwoordig bijna een speld horen vallen. De onzekerheid is groot legt De Rooy uit. ’’We hadden afgesproken dat we een tijdelijke huisvesting op eigen terrein zouden krijgen en we tot die tijd in een wisselwoning zouden zitten en dat was prima voor ons. Nu is het verhaal dat deze toezegging ook weer is afgewezen en we ons dus nu ook afvragen of we wel in de wisselwoning kunnen blijven. We gingen in eerste instantie dus akkoord met een wisselwoning, terwijl we er vanuit gingen dat we uiteindelijk konden gaan wonen op ons eigen terrein. Ook dat plan hebben we weer los moeten laten, dus we weten gewoon niet meer waar we aan toe zijn.’’

Fouten

Kort na de jaarwisseling werd bekend dat de versterkingsrapporten bij de Nationaal Coördinator Groningen veel fouten bevatten en inwoners van de gemeente Eemsdelta vragen zich daardoor terecht af in hoeverre hun woning veilig is. De Rooy en Koers leven nu met de waan van de dag en hadden de toekomst heel anders voorgesteld. ’’Als we dit hadden geweten dan waren we niet in Nederland gebleven’’, vervolgt Koers. ,,Dan waren we naar het buitenland gegaan en zeer waarschijnlijk naar Zweden, omdat daar veel meer zekerheid is’’, vult De Rooy aan. Ondanks de tegenslag die het stel keer op keer te verwerken krijgt, houden ze hoop op een goede afloop.

Vertrouwen

’’Als je ergens instapt en je realiseert je hoeveel tijd je er aan hebt besteed, dan is het op een zeker moment geen optie om ermee te stoppen’’, legt Koers uit. ’’Dit zou betekenen dat alles voor niets is geweest, dus je gaat steeds een stapje verder. Ik zeg op het punt waarop we ons nu bevinden dat we het niet hadden gekocht als we dit allemaal hadden geweten. Het ergste is dat de betrokken instanties voortdurend vertrouwen geven, maar dat er vervolgens niks gebeurt. Er worden avonden georganiseerd waarop we het gesprek aangaan met alle betrokken partijen. Daar maken we gebruik van, maar er wordt gewoon niet geluisterd. Ze luisteren misschien wel, maar er wordt uiteindelijk niet veel mee gedaan.’’

Protocollen

Tijdens informatieavonden proberen De Rooy en Koers keer op keer een voet tussen de deur te krijgen. De realiteit leert dat de deur kort daarna weer in het slot valt en dat proces moet anders besluit Koers. ’’Los van alle processen vind ik dat ze coulanter moeten zijn met langlopende dossiers. Ze moeten meer met de bewoners meedenken. Er moet een onafhankelijke aannemer komen en die moet zeggen wat er gedaan moet worden. Als zo’n partij versterking niet ziet zitten en aanstuurt op nieuwbouw. Zet daar dan een stempel op, dan kunnen we verder. Als ik kijk naar hoeveel geld hier al verloren is gegaan, dan is er per saldo niets gebeurd, maar tal van partijen hebben al verdiend aan onze situatie. Je kunt het niet hardmaken, maar als al dat geld op een hoop zou worden gegooid, stond hier al lang een nieuw huis. Het is ook niet transparant en we krijgen hier mensen over de vloer die zich alleen maar bezighouden met de uitvoering van protocollen. Ze houden zich alleen maar bezig met de gevolgen en richten zich niet op de oorzaak en dat maakt dit dossier zo langzamerhand tot een gebed zonder einde.’’